Turn turn turn

21 februari, 2014


Spanning en sensatie in een vaas, kan dat? Jazeker. De afgelopen weken heb ik van dichtbij een kastanjeblad zien uitlopen. De Paarde- of wilde kastanje, ofwel de Aesculus hippocastanum. Niet te verwarren met de tamme kastanje, Castanea sativa. De Paardekastanje dankt zijn naam aan de bladmerken, die doen denken aan een hoefijzer, inclusief spijkergaten. Het bladmerk, of bladlitteken zit vlak onder de knop. Daar is een grijsbruine vlek te zien, waar de vorige - inmiddels afgevallen - bladsteel aan de twijg zat. De Paardekastanje is in het bladloze seizoen te herkennen aan de extreem grote knoppen, bruinkleurig en als je ze aanraakt, krijg je daar sticky fingers van, om het eens met de Stones te zeggen. Een soort van Kleefkruid, maar dan héél anders… De knoppen, niet de Stones…

De tak in de vaas liep spectaculair uit. Ik heb er dagelijks even bijstaan kijken, ademloos. Dat ontluikt maar, alsof het niets kost. Ik werd er zó door gegrepen, “dat door mij een stille huiver, van verraste vreugde vloog”, zoals de dichter Garmt Stuiveling het in het gedicht “De Prunus”schreef. De vraag is legitiem wat de functie van die kleverige kastanjeknoppen is. Goudvink, spechten, boomkruipers en boomklevers zijn er dol op, en op de larven, torren en spinnen achter de schors.

Zo’n Paardekastanje is overigens nogal spilziek. Aan de bloeikaarsen van een volwassen boom zitten zo’n vijftig bloemen, en aan een boom meer dan honderd kaarsen. Dat is heel wat meer dan een eigen geldje in de Staatsloterij. De meeste bloemen brengen het tot kastanje, die als de tijd en de vrucht rijp zijn, op de grond ploffen. En dan maar hopen op voorbijgangers die ze meenemen, en ze elders weer achterlaten.

Dezer dagen voel ik me een beetje boventallig. Buiten zit de stemming er goed in, maar ik krijg mezelf nog niet over de streep van de lente getrokken. De vogels vliegen me om de oren: mezen, geelgorzen, spechten - merels vieren uitbundig feest - je zou niet zeggen dat het nog winter is. Nog vier weken. Dat betekent dat we momenteel in een soort interbellum zitten - het voelt als lente, maar dat is een voorbarige emotie, als een te vroeg bevallen vrouw. Ik laat het allemaal een beetje over me heen komen, en sukkel maar wat mee. Laat de lente vooral komen - op z’n tijd. Nog effe dimmen, mag dat? To everything, there is a season, and a time to every purpose, under heaven, zegt Dylan. En daar doen we het dan maar mee…