Klerebeesten (slot)

16 januari, 2014


Cats rule! Het is een uitroep die veel waarheid bevat. Ik heb mijn hele leven al katten. Het eerste exemplaar werd mij ooit ter gelegenheid van mijn verjaardag uitgereikt door een lieve vriendin. “Weetikniet” noemde ik de kat, wat tot ingewikkelde spraakverwarringen leidde, telkens wanneer mij gevraagd werd hoe het beestje heet. Ons verbond duurde ruim twintig jaar. Zoiets verplicht. Ik was erbij toen het beestje insliep, die nacht, toen ik vermoedde dat het eind nabij was. In de huiskamer had ik mezelf op de grond, naast de mand, te slapen gelegd, en midden in de nacht werd ik wakker van het laatste gepiep van het beestje, toen hij voor altijd in slaap viel, mijn hoofd en zijn koppie vlak bij elkaar…

Na Weetikniet volgden nog verschillende katten, die bijna allemaal niet meer ónder ons zijn, hoewel, letterlijk gesproken juist wél: Plukkie, de lieveling van mijn vrouw, Ukkie, een zwerfkatje dat we bijna tot een huiselijk leven hadden bekeerd toen ze toch weer voor de vrijheid koos, Mila, die al jong werd doodgereden, en haar broertje Tonio, genoemd naar de acteur Antonio Banderas, de zen-meester die ik vorige keer al benoemde. De kat, niet Banderas…

Hond Tessa is een verhaal apart. Een scheet van een beest, maar wel een Madam. In de vijf jaren die we haar nu vertroetelen heeft ze steeds meer territorium veroverd, vooral in huis. Zo schept ze er een kennelijk behagen in om het huis ondersteboven te gooien als wij een paar uurtjes weg zijn. Een tijdlang sleepte ze alles van het aanrecht af, en vrat het geheel of gedeeltelijk op, al naar gelang de aardigheid die ze er in had. Drop, rijst, kaas, boter - ze heeft er allemaal al de tanden in gezet. De meeste voldoening had ze geloof ik van dat pak bloem, dat ze over de hele benedenverdieping verspreidde. Ook heeft ze de voerbak van de kat al meermalen te pakken gehad. Ze vreet de inhoud op en legt de bak dan in haar bench alsof ze zeggen wil: Dógs rule!

Ik zou haar wel eens als mens willen zien. Zou ze een kenau zijn, met een onbestuurbaar karakter, of toch een schat, met af en toe wat liederlijke trekjes? Je kunt zeggen wat je wilt: móói is ze wel. En als ze naast mij op de bank ligt en we samen op tv een detective kijken - zij als speurhond - en ze legt een poot op m’n been, dan vergééf je zo’n beest al die streken. Tot ze zich de volgende keer opnieuw misdraagt. Niets honds is haar vreemd, en ach, laat dat maar mooi zo blijven. Ze is gewoon mijn heerlijke klerebeest!